सकुनको सास

होस् कि नहोस
प्याँ...गरे पुग्ने
के थाहा उसलाई
मेरो सुस्केरा
फाटेको चोलिको बेदना
सडकमा मकै भुटेर पनि
पिठिँयूमा बोक्नै पर्छ
भुईमा राख्यो
फेरी उही सिलसिला
यो मनको छिद्र
दिन प्रति दिन
घाउ बनेर पाक्छन्
कति कट्कटाउछ,कति चर्याउछ
दाँत किटेर सहन्छु
उसकै मुहार मल्हम बन्छ
कता कता निशा भित्र पनि
एउटा मधुरो रोशनी देख्छु
यसै यसै शितल हुन्छ
सकुनको सास फेर्छु ...