बाटोमा बटुवाले कुल्ची जाने ढुङ्गा म
खडेरीले ओइलिएको फुलको थुङगा म
आँखाको सपनाहरु पिँजडाको रहर भो
छाती छाती होइन चोटहरुको शहर भो
छालहरुले मेटिने बालुवाको बगर भो
बिना कारण माया धरती र सगर भो
बाटोमा बटुवाले कुल्ची जाने ढुङ्गा म
खडेरीले ओइलिएको फुलको थुङगा म
बिते हरेक प्रहरहरु उजेलीको आशमा
पिएर सधैं आँशुका घुट्काहरु गाँसमा
जिए जिबन गुम्साएर नमिठो सासमा
नाटक नगर्नु मायाको अब मृत लाशमा
बाटोमा बटुवाले कुल्ची जाने ढुङ्गा म
खडेरीले ओइलिएको फुलको थुङगा म
No comments:
Post a Comment